De Bulgaarse 'Transfagarasan'

Het is een fantastische dag. Een heerlijk zonnetje aan Lake Batak na een frisse nacht. Een sterrenhemel en op 1300 meter hoogte slapen is fantastisch. De avond ervoor hebben we samen met onze Duitse, enigszins vreemde alleen op een Yamaha XJ 1200 rondrijdende miep in het lokale restaurant gegeten. Daarna nog een glaasje prik en geklets over niks bij de tent. Hoe mooi kan het leven zijn.
Zoals reeds gezegd een heerlijke zonsopkomst aan Lake Batak, kopje thee, gebakken eitje met een boterhammetje. De tent een beetje laten drogen, tandjes poetsen en om half tien en route. Op advies van onze vreemde Duitse buurvrouw met toch wel aardige reis ideeën vertrekken wij in zuidwestelijke richting om via het Rodopi gebergte en de Pirin in Kulate in de buurt van de Griekse grens te komen. Ons doel is niet alleen zo snel mogelijk in Athene zijn dus besluiten we toch via Macedonië te gaan. Geen slechte keuze aan gezien wij nu na 368 km en eigenlijk maar weinig rechte stukken weg op een ietwat vage camping in een nog vager Macedonië terecht gekomen zijn.
Terugkijkend een super motorrijdag met mooi weer en een schitterende route. Bergje op, berg je af, klein stukje door het dal en hup bergje op, bergje af en dan die navigatie; de komende 36 km alleen maar bochten en haarspelden, wat moet je daar nu nog van zeggen. Vandaag hebben wij de Bulgaarse transfagarasan gevonden, mens wat een route. Na de wederom schijnbaar eenvoudige grenspassage waar wij dit keer niet alleen het kentekenbewijs mochten laten zien maar bij binnenkomst van Macedonië zelfs onze groene kaart moesten tonen. Gelukkig hoefde de kofferbak bij ons niet open ivm de vluchtelingen check. Al met al een vlotte grenspassage en verlies van max 15 minuten.
Macedonië is ook een prima motorrij-land alleen even wennen aan de andere wegen, rotondes, weggebruiken en het spectaculaire Balkan asfalt. Na de grens reden wij door een dal en gaande die weg nam de wind van alle kanten en beetje toe. Gelukkig ging het rijden in het dal over naar rijden in de bergen, bergje op en bergje af, we kennen het wel. De wegen in Macedonië zijn van prima kwaliteit dus wat is het probleem zou je zeggen. Nou dat is die wind, die nam niet af maar toe. Vooral de stukken met wind van links of rechts was het zelfs op de GS(A) keihard werken op op de weg te blijven. Daarnaast maakt de Macedonische natuur er gewoonte van om delen van bomen over weggedeelten te laten steken waarmee gezegd dat je er toch ook wel aan moest werken om veilig aan te komen zo in het laatste stukje. Tenslotte is het maar goed dat wij af en toe het navigatie systeem serieus nemen en het grindpad volgen om daarmee onder de spoorweg door te kunnen en vlot bij de ietwat vage camping te komen ipv 147 km om te moeten rijden volgens dat zelfde systeem.
Bellen, internetten en navigeren in Macedonië zijn nog niet helemaal ons ding. Te moe om hier na 368 km iets aan te gaan doen kiezen wij na enige heftige windvlagen en een bijna weggewaaide tent ervoor om lekker in het schuurtje, annex bed en breakfast, annex bungalow ons camp te maken en breken de tent zelf weer af.
De wind loeit rond, in de verte in de bergen bliksemt het de warmte weg maar hier niet dus op hangar het mandje en morgen naar Griekenland.